Eski Edebiyatımızdan 10 Muhteşem Beyit
ŞİİRLER / Şubat 6, 2017

  Beni candan usandırdı cefâdan yâr usanmaz mı Felekler yandı âhımdan murâdım şem’i yanmaz mı Fuzuli   Cihân-ârâ cihân içredür ârâyı bilmezler O mâhiler ki deryâ içredür deryâyı bilmezler Hayâlî   Göz gördü gönül sevdi seni ey yüzü mâhım Kurbânın olam var mı benim bunda günâhım Nâhîfî   Haddeden geçmiş nezaket yâl ü bâl olmuş sana Mey süzülmüş şişeden ruhsâr-ı âl olmuş sana Nedîm   Tût-i mûcize-i gûyem, ne desem laf değil. Çerh ile söyleşemem, ayinesi sâf değil. Nef’î   Gitdün ammâ kodun hasret ile cânı bile İstemem sensiz olan sohbet-i yârânı bile Neşâtî   Yine zevrâk-ı derûnum kırılıp kenâre düşdü. Dayanır mı şîşedir bu reh-i sengsâre düşdü. Şeyh Gâlîb   Ne tende cân ile sensüz ümîd-i sıhhat olur Ne cân bedende gam-ı firkâtünle râhat olur Şeyhülislam Yahyâ   Halk içinde muteber bir nesne yok devlet gibi Olmaya devlet cihânda bir nefes sıhhat gibi Kanûnî Sultan Süleyman Kimsesiz bir kimse yok herkesin var kimsesi Kimsesiz kaldım medet ey kimsesizler kimsesi Fatih Sultan Mehmed