Milli Edebiyat döneminde Şiir

Tanzimat dönemi sanatçılarının ortaya attığı halkın diliyle, halk yazma anlayışının en iyi şekilde uygulama(ya başlayan Mehmet Emin Yurdakul’dur.  1897 yılında yazdığı ‘’Ben Bir Türk’üm; dinim cinsim uludur’’ dizesiyle başlayan Cenge Giderken isimli şiiri edebiyatımızda yeni bir çığır açmıştır. İçinde bulunduğu dönemde sade ve hece vezniyle yazdığı şiirleri Mehmet Emin sade bir dille ve heceyle şiir yazan yeni Türk edebiyatının ilk şairidir. Şiirlerinde milli duyguları ve sosyal konuları işlemiştir. Mehmet Emin Yurdakul’un başlattığı bu şiir anlayışı uzun yıllar boyunca yalnız devam etmiştir. Ancak 1917 yılından itibaren Beş Hececiler’in ortaya çıkışına kadar devam etmiştir. Beş Hececiler şiir de hece veznine birden geçmemişler aruzu da kullanmaya devam etmişlerdir.  Bununla birlikte Edebiyatımızın büyük  şairlerinden Mehmet Akif, Yahya Kemal ve Ahmet Haşim aruzla ve sanat değeri yüksek şiirler yazmaya devam etmişlerdir. Mehmet Emin’in dışındaki heceyle yazan şairler, Ziya Gökalp’in etkisiyle heceye yönelmişler fakat aruzla da yazmaya devam etmişlerdir. Heceyle yazdıkları eserlerde anlam derinliği ve sanat estetiği oluşturamamışlardır. Mehmet Akif ve Faruk Nafiz  aruzla yazmalarına rağmen şiirlerinde  yerli hayatı yansıtmış şairlerdir. Aruzun Son üç büyük temsilcisi olan Yahya Kemal, Ahmet Haşim ve Mehmet Akif gerçek sanat değeri taşıyan şiirleri meydana getirmişlerdir. Mehmet Akif  özellikle manzumelerinde halkın sorunlarına yönelmiş. Fakat Ahmet Haşim ve Yahya Kemal toplumsal konulara…