Yahya Kemal’in Şiiri Üzerine
ŞİİRLER / Şubat 12, 2017

                       Kar Musikisi Bin yıldan uzun bir gecenin bestesidir bu.  Bin yıl sürecek zannedilen kar sesidir bu.  Bir kuytu manastırda dualar gibi gamlı,  Yüzlerce ağızdan koro halinde devamlı,  Bir erganun ahengi yayılmakta derinden…  Duydumsa da zevk alamadım İslav kederinden.  Zihnim bu şehirden, bu devirden çok uzakta,  Tanburi Cemil Bey Çalıyor eski plakta.  Birdenbire mesudum işitmek hevesiyle,  Gönlüm dolu İstanbul’un en özlü sesiyle.  Sandım ki uzaklaştı yağan kar ve karanlık,  Uykumda bütün bir gece körfezdeyim artık! Aruzla yazılmış, sade muhteşem bir şiir. Edebiyatımızın en büyük şairlerinden Yahya Kemal, aruz ölçüsünü halkın konuştuğu Türkçeye en güzel uyarlayan şairdir. Aşağıda onun şiir anlayışını anlatan birkaç alıntı: Şiirin vezin, kafiye ve iç ahenge dayandığına inanan Yahya Kemal, Türk şiir geleneğinde önemli bir yer tutan aruzu tercih etmiştir. Paris’ten döndüğü yıllarda daha çok eski dille, eski tarzda tarihî hayat sahnelerini tasvir eden gazeller söylemiştir. Böyle yaparken bir yandan eski kültürle birlikte eski dilin de tarihe karışmakta olduğunu fark ediyordu. Hece ile ve sade dille şiir yazmayı denedi, ancak bundan memnun kalmadı. Sade dil onun hoşuna gidiyor; bu dil anlayışının zamanla daha çok kabul göreceğine inanıyordu. Bu durum karşısında başarılması güç, fakat kendisi için gerekli olan…