Türkçenin Tarihi Gelişimi
9 Türk Dili ve Edebiyatı / Şubat 11, 2017

Türkçenin tarihi gelişimiyle ilgili dil tarihçileri özellikle metinlerle takip edilemeyen dönemler için karanlık dönem adını vermektedirler. İlk Türkçe Dönemi (Altay Dil Birliği Dönemi) Bu dönemle ilgili sadece teorik bilgilere dayanan çıkarımlar vardır. Türkçenin Altay dillerinden (Moğolca, Mançuca, Japonca) henüz birlikte olduğu zamanlardır.. Milattan önce 2 bininci  yıllara kadar  dayanmaktadır. Bu döneme Altay Çağı da denir     Ana Türkçe Dönemi Türkçenin bağımsız bir dil olarak Ana Altaycadan ayrıldığı tahmin edilen dönemdir. Hun, Avar, Hazar, Bulgar dil­lerinin Türkçeden henüz ayrılmadığı dönem olarak gösterilir. MS 1-5 yy. arasını kapsar. Bu dönemle ilgili yazılı kaynak mevcut değildir. Sadece Çin kaynaklarından öğrenilen bazı kelime­ler, ad ve unvanlar mevcuttur. Bundan sonraki dönemlere ait metinler, yazılı kaynaklardan takip edilebilmektedir. Türkçenin metinlerle ta­kip edilebilen dönemleri sırasıyla şöyledir:      Eski Türkçe Devresi (7-10. Yüzyıllar Arası) Türkçenin belgelerle takip edilen ilk dönemidir. Türkçenin bütün dö­nemleri birlikte değerlendirildiğinde hem ses ve biçim bilgisi hem de söz varlığı bakımından en saf ve duru dönemidir. Dilin gramer özelliklerini ve tarihî gelişimini tespit edebilecek çokça metnin bulunduğu bu dönemde Türkler, Türkçenin bu ilk yazı dilini kullanmışlardır. Eski Türkçe Dönemi’ne ait me­tinler; Köktürk ve Uygur metinleri olmak üzere iki grupta toplanır: (Not: Bazı kitaplar Eski Türkçe Dönemi’ni daha uzun almakta ve bu döneme Karahanlı…